Klaas Bals' Blog

Ik ben een tijd tevreden klant geweest van Dommel. De snelheid ging echter meer en meer achteruit.
In plaats van de aangekondigde 800KBit uplink bijvoorbeeld, haalde ik effectief maar 200KBit als ik langer dan 1 minuut uploadde.

Daarom ben ik dus overgeschakeld naar Telenet, en daar een 'zwaar' abonnement genomen (Turbonet XL in een Shake).

Theoretisch zou ik 25 MBit downlink en 1,25 MBit uplink moeten hebben. En uiteraard haal ik dat niet volledig, maar ik zit er toch dicht bij. Ik ben een tevreden Telenet klant, hoewel mijn 10 jaar oude tshirt met het opschrift 'Will work for bandwidth'nog steeds blijft gelden. Het is namelijk duurder dan Dommel, en een internetverbinding is trouwens nooit snel genoeg.

Als je een Electronische Identiteitskaart hebt, en een kaartlezer, dan moet je eens naar http://my.belgium.be surfen. Een nieuwe portaalsite waar je een verzameling van e-government sites kan vinden.

Ik vind dit een prachtig initiatief. Ik heb er een tijdje op rondgeneusd, en toch een aantal zaken gevonden die ik nog niet kende.

Uiteraard is er altijd ruimte voor verbetering, en een aantal applicaties zijn duidelijk aan een usability verbetering toe, maar de verzameling op zich is prima.

Ik heb mijn Dommel abonnement geupgraded met een speedpack. Men claim tot maximum 12MBit. Na wat technische beslommeringen (Belgacom die de lijn heeft geupgraded had een verkeerd paar aangesloten waardoor ik plots geen telefoon meer had), heb ik een sneller internet. Opnieuw Speedtest uitgeprobeerd, met het volgende resultaat:

Vorige keer was mijn resultaat als volgt:

Dus nu heb ik een bijna dubbele downloadsnelheid, maar mijn uploadsnelheid is quasi hetzelfde (of zelfs iets vertraagd, het fluctueert wat met verschillende tests). En eigenlijk is het vooral mijn uplink die ik wil versnellen. Ik heb trouwens de indruk dat Dommel mijn uplink capped op 200Kbit als ik grote transfers doe... Ik zou Measurementlab eens moeten testen.

The internet-of-things is a world where all objects are connected. Connected to each other, connected to the internet etc. The ideal goal is that each 'thing' itself can communicate, but many use cases are already achievable by very basic communication (e.g. with RFID).
Some companies, such as Touchatag (and Alcatel-Lucent venture specialized in solutions around RFID). They've been working on RFID technology that links RFID stickers (attached to physicals things) to applications.

I'm not an expert in an RFID world, but I do encounter some documents and document-related problems (er, opportunities ;-) in my professional life. Although many documents start to be electronic (not as much as it should, but it is gaining momentum), in many cases people still want (or need) to work with paper documents. They want to print them out, scribble on them, physically hand them over to other people, keep them in a binder as their computer crashes all the time.

Well, in such a world, where paper documents still exist, we should look at documents also being a part of the internet-of-things. A paper document is a thing after all. Documents being a (basic) part of the internet-of-things would allow to trigger actions to a specific document. Such as opening your online bank application when you hold your banks statements. Or verifying the authenticity of a document while you hold it (more about that in a later post). Or going to a movie review page with your cinema ticket. Going to a webshop with a product catalogue. And so on.

And no, you don't need to attach an RFID to each document. Barcodes allow you to do that too.

Interested? Or have some interesting use cases for this. Let me know and perhaps we can work together on this internet-of-things, erh documents.

Benjamin Schrauwen, a former classmate and a good friend, started a blog. Apart from doing research at Ghent University, Benjamin co-founded Mollom, the anti-spam tool I use for this website, together with Dries.

In his posts you can see how incredibly wide his interest as well as his detailed knowledge is. I've always admired him for his knowledge and his intelligence, and he proves that with this blog. Definitely worth adding to your favorite feed reader.

Welcome Ben! (And at the current pace and quality of your posts, you are more worthy to be called a part of the blogosphere that my inactive blog ;-)

Een tijdje geleden begon ik vol goede moed aan een Twitter Experiment, met als bedoeling makkelijker te communiceren met mijn familie en dichtste vrienden.

Pascal Van Hecke waarschuwde me al, via een artikel dat hij had gelezen van iemand die hetzelfde wilde doen. Blijkt dat het bij mij ook niet heeft gewerkt.

Evolutie

Ik heb een tijd foto's van Anders, onze 2 jaar oude zoon, als tweets op twitter geplaatst. En in het begin sloeg dat wel aan. Als ik aan mensen probeerde uit te leggen waarom ze mijn tweets moesten lezen. Foto's van kinderen werken altijd. (Een beetje zoals sex in reclame ook altijd werkt.)

Sommige mensen bekeken af en toe eens mij twitter page. Eén keer kreeg ik een SMS-je van mij mama die reageerde op een tweet van mij. Ik had getwittered: 'En joke heeft alles versiert', waarop zij (dus via SMS) antwoordde 'versierd is met een D'. Ik vond het zeer grappig dat ze zo reageerde, en bevestigde dat ze mij tweets soms las), tegelijk wist ik toen echt dat het niet zou lukken. In het artikel dat Pascal me had gestuurd staat namelijk een heel gelijkaardige passage.

Maar niemand (van de non-geeks vrienden/familie) heeft een twitter account geopend. Laat staan dat ze via twitter wat zouden communiceren.

Dus nu twitter ik (als ik al twitter) over voornamelijk technische zaken, zoals bijna iedereen op Twitter doet. Geeks met een geek-communicatie-medium. En eigenlijk is twitter qua technologie momenteel maar heel 'poverkes' (uiteraard zal dit wel evolueren). Antwoorden van vrienden op tweets van mensen die ik niet ken op posts van een tijdje geleden maken het een inspanning om mensen te volgen. Twitter maakt het eigenlijk heel makkelijk om dingen te zeggen tegen de wereld, en het is dan maar de wereld die het werk moet doen om te begrijpen wat je bedoelt. In blogs moet je zelf tijd steken om het voor de wereld gemakkelijker te maken te begrijpen wat je bedoelt. Toch blijf ik twitter leuk vinden, voor die mensen te volgen die ik ken (uit de reele wereld, maar ook uit de virtuele wereld).

Binnen enkele jaren krijg ik misschien plots een bericht dat een familielid mijn aan het volgen is. Net zoals ik nu door heel veel (non-geek) mensen uitgenodigd wordt op facebook. Dus heb ik mijn facebook account maar opnieuw ge-enabled. In plaats van dat ik de wereld rondom mij laat evolueren naar een internet-wereld, wacht ik best tot die wereld mij laat weten dat het een internet-wereld is geworden.

Conclusie

Ik ga zeker niet stoppen met twitteren, maar ik geef het op om te trachten (normale) mensen te 'converteren' naar Twitter. Twitter heeft er wel voor gezorgd dat ik, als ik eens iets kwijt wil aan de wereld, dit heel gemakkelijk kan doen zonder veel nadenken. Met als gevolg dat ik geen blog-posts meer hebt schreven.
Nog een laatste voordeel van twitter: als ik op de WC zit met mijn iPhone heb ik aan mijn 'friends' hun 'tweets' licht verteerbaar leesvoer.

Sinds de geboorte van Anders, bijna 2 jaar geleden nu, heb ik deze website/blog. Ik schrijf wat mij interesseert, en wat ik met mensen wil delen. Ik schrijf in het Nederlands en in het Engels, door elkaar, een beetje afhankelijk van wie ik verwacht dat ze geïnteresseerd zijn in het stukje. Ik schrijf over persoonlijke zaken, technische dingen, en veel anderen.
De frequentie van de artikels is lager dan ik zou willen. Met een keer per maand ben ik al tevreden. Het schrijven van een artikel duurt namelijk te lang naar mijn zin. De kwaliteit is vaak, vind ik zelf, niet echt fantastisch. Ik zou iets meer moeten laten rijpen voordat ik het post. Maar moest ik dat doen, zou er helemaal niets meer opkomen.

Sinds een week ben ik aan het microbloggen geslagen. Twitteren, om een merknaam te gebruiken. Het idee is dat je korte berichtjes (liefst maximum 140 tekens) stuurt, heel gelijkend op een SMSje in dezelfde familiare stijl. Niet nadenken wat je schrijft, gewoon schrijven, niet nalezen, en posten. Ik was eerst niet van plan om zelf te twitteren, maar dacht gewoon een account te gebruiken om andere mensen te volgen, zoals litrik. Ik wilde maar 1 berichtje posten, iets in de stijl van 'Ik ga Twitter niet gebruiken om zelf berichtjes te sturen, maar gewoon om anderen te volgen'. Echter, meteen na dat eerste berichtje volgde er een tweede: 'Hmm, dat eerste berichtje was eigenlijk heel natuurlijk om te posten'. En zo volgden er nog. En nu heb ik gemerkt dat ik ook heel makkelijk foto's van mijn GSM kan sturen met Twitter.

Aangezien ik niet echt een vlotte spreker ben als het aankomt op dagdagelijkste dingen (al van vroeger in school vroeg mijn moeder: 'hoe is het geweest op school', en antwoorde ik steevast met het lange antwoord 'goed', en niets meer), hoop ik dat Twitter me helpt de mensen uit mijn omgeving iets meer kan laten weten waar ik uithang, of wat ik aan het doen ben. De reizen voor het werk, Anders zijn laatste 'moves', het eten dat ik maak, of andere onbenullige details.

Ik twijfel nog sterk of ik mijn twitter berichtjes (ook wel tweets genoemd) door iedereen zal laten lezen, of enkel door mensen die ik ken. Als het voor mij té natuurlijk wordt om te twitteren, waardoor ik dingen schrijf waarvan ik achteraf te vaak denk 'dat had ik beter niet publiek gezegd', zal ik twitter 'dichtzetten'. Voorlopig staat het open voor iedereen.

Het eigenlijke experiment is dus dat ik nu nog de mensen die dicht bij mij staan, maar niet met technologie bezig zijn, moet overhalen mijn zever te volgen, ofwel door op mijn twitter-page (http://www.twitter.com/kbals) te kijken, ofwel door via hun GSM te volgen. Dat moet ik niet meer antwoorden op de vraag 'hoe gaat het' ;-). Het liefst zou ik natuurlijk hebben dat al die mensen zelf ook beginnen twitteren, dan moet ik de vraag 'hoe gaat het' zelf niet meer stellen ;-). (Voor alle duidelijkheid, het is de bedoeling van dichter tegen hen te staan, en dat te kunnen doen van eenderwaar op deze aardbol.)

For the record moet ik er wel bijvertellen dat ik eigenlijk veel liever een gedistribueerd model van twitter zou zien, waar ik zelf, op mijn site, artikels kan posten die dan door anderen beantwoord kunnen worden, allemaal via SMS etc. Maar nu werk ik spijtig genoeg met de standaard gecentraliseerde en proprietary dienst. Die vaak offline gaat met groeipijnen.

Conclusie voor de computerleek

Wil je volgen wat ik op Twitter schrijf?

• Ofwel kan je dit doen door mij te volgen op mijn twitter-page (http://www.twitter.com/kbals), maar nog beter.
• Ofwel (nog beter), maak je eigen twitter account aan op http://twitter.com.
• Ofwel (het gemakkelijkste) kan je mij volgen via SMS. Laat me weten dat je me wil volgen en ik nodig je uit. Je moet niet betalen om SMSjes te ontvangen, en het versturen van een SMSje kost maar evenveel als een gewoon internationaal SMSje. Hier staat in het Engels uitgelegd hoe dat in zijn werk zal gaan, maar je hoeft dat niet te begrijpen, het is nogal technisch geschreven.

Als je in Antwerpen woont of werkt, en je zit op LinkedIn, sluit je dan aan bij de de group antwerpenvalley.be.

Met dank aan wat Tom Klaasen voor dit initiatief!

Litrik writes on his blog:

Yesterday I received an email from Plaxo with a reminder of the birthday of Marc Stevens, one of my business connections. It was quite painful because he passed away several months ago.

This sounds very akward to me as well. I knew Marc Stevens quite well. He was a raving fan of Scriptura.

How to deal with dead people's identities is indeed a problem that will have to be solved! One day, everyone of us is going to die.

Initially I thought it could be solved by setting up a webservice, where relatives should register when a person deceased (it could be the company organizing the funeral, or the government, that does this for them). All sites having accounts of the deceased person should then check with that webservice to see if the person is still alive. Of course, this wouldn't work because you have to manage identity (who is that person on the internet? which accounts does he have?). In addition, there should only be one such service, and it is clear this wouldn't work on the web (2.0).

I do believe this problem can be solved by adding a relation to FOAF or XFN that indicates when someone is dead. (I talked about FOAF and XFN a little bit before.) Searching if that was already supported today, all I could find was a statement in FOAF saying We don't nitpic about whether they're alive, dead, real, or imaginary.. It does sound shortsighted to me that they call this nitpicking...

Adding a state 'dead' or 'deceased' would make a lot of sense.

As I explained before, I am now using OpenID Delegation. Thinking about it, as a result of me doing the Delegation, I'm making my website a single point of failure. Not only for reliability (when my website goes down, I won't be able to login with my OpenID on any site anymore), but also for security. If someone can hack my website, he can modify the OpenID delegation so that it points to his OpenID and so he can login using my account that does delegation to his account with his password.

So hacking into a website of someone using OpenID Delegation can all of a sudden be a lot more interesting. I should really keep my Drupal version up to date...

Side-project thought: It may be interesting to have a service that regularly checks my website to see if it still points to the OpenID provider I've configured, and not to someone else's. It could notified me whenever my site's been hacked. Maybe doing this for people running a Drupal site is part of a service Acquia can add to their list?